تربیت متعالی

تربیت متعالی

صلاحیت‌‌های حرفه‌‌ای مربیان تربیت دینی (ارائه چارچوبی همسو با حکمت 90 نهج‌‌البلاغه)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی؛ طلبه سطح 3، موسسه آموزش عالی اهل البیت(ع)، اصفهان، ایران
2 طلبه سطح 3، گروه کلام، موسسه آموزش عالی اهل البیت(ع)، اصفهان، ایران.
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تربیت دینی و صلاحیت‌‌های حرفه‌‌ای مربیان براساس حکمت 90 نهج‌‌البلاغه بوده است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و یافته‌‌ها نشان می‌‌دهد که، خوف و رجاء یکی از اصول اخلاقی است که در امر تربیت اهمیت زیادی دارد و مربیان تربیت دینی زمانی دارای صلاحیت هستند که عابد و خداشناس، و دارای معرفت کامل باشند. ازجمله روش‌‌هایی که مربیان حرفه‌‌ای دارای صلاحیت برای ایجاد خوف و رجاء در مردم از آن بهره می‌‌برند، عبارتند از: تشویق و تنبیه، روش‌‌های الگویی همراه با عبرت‌‌آموزی، موعظه و نصیحت، اعتدال در رفتار و ملایمت در گفتار.
کلیدواژه‌ها

قرآن کریم.
نهج‌البلاغة.
ابن منظور، محمد بن مکرم (1374). لسان‌‌العرب. بیروت: دارالحیاء الثرات العربی.
اعرافی، علیرضا و همکاران (1381). اهداف تربیت از دیدگاه اسلام. تهران: سمت.
امام صادق(ع)، جعفربن محمد (1400ق). مصباح الشریعه. بیروت: مؤسسه الأعلمی للمطبوعات.
باقری، خسرو (1370). نگاهی دوباره به تربیت اسلامی. تهران: انتشارات مدرسه، چاپ دوم.
پورعلی‌‌فرد، محمدمهدی (1379). روش تربیتی دینی نسل جوان و نوجوان. تهران: شاکر، ج1.
تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد (۱۳۶۶). غررالحکم و دررالکلم. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
حرّعاملی، محمد بن حسن (1414ق). وسائل الشیعه. قم: آل‌‌البیت(ع)، ج15.
حسن‌‌زاده تهرانی، حسن؛ باقری‌مفرد، محمدرضا (1397). تربیت دینی از نگاه نهج‌‌البلاغه. در: پنجمین کنفرانس بین‌‌المللی و روانشناسی علوم تربیتی و کسب زندگی.
خویی‌‌نژاد، غلامرضا و همکاران (1374). روانشناسی تربیتی. تهران: نشر دانشگاه تهران.
داودی، محمد (1384). تربیت دینی. نشر پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، چاپ دوم.
دلیری، کاظم (1388). نقش تربیتی خوف و رجاء در تکامل انسان. قم: دفتر عقل، مرکز پژوهش‌‌های اسلامی صدا و سیما.
دولتی، غلامرضا (1390). بررسی تشویق از دیدگاه اسلام و فرآیند تقویت از دیدگاه نورفتارگرایان رادیکال (اسکینری). پایان‌‌نامه کارشناسی ارشد. قم: مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
دهخدا، علی‌‌اکبر (بی‌‌تا). لغت‌‌نامه دهخدا. تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ تهران، ج 6.
راغب اصفهانی، ابی‌‌القاسم (1362). مفردات الفاظ قرآن کریم. تحقیق محمد سید گیلانی. کتاب‌‌فروشی مرتضوی، چاپ دوم.
رفیعی محمدی، ناصر (1389). بیست اصل در تربیت. قم: انتشارات رسول اکرم(ص).
رهبر، محمدتقی؛ رحیمیان، محمدحسن (1379). اخلاق و تربیت اسلامی. تهران: سمت.
زبیدی، محمد بن محمد (1414ق). تاج العروس من جواهر القاموس. لبنان- بیروت: دارالفکر، ج13، 2.
سبحانی، جعفر (1377). سیمای انسان کامل در قرآن: تفسیر سورۀ فرقان. قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه، چاپ ششم.
طباطبائی، محمدحسین (1378). تفسیرالمیزان. ترجمه محمدباقر موسی. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دفتر انتشارات اسلامی، ج ۱۱، 4.
علوی‌‌زاده، صبا (1400). تربیت اسلامی از دیدگاه امام علی(ع). رهیافت‌‌های نوین، 3(8).
کلینی، محمدبن یعقوب (1407ق). الکافی. تهران: دارالکتب الإسلامیة. چاپ چهارم، ج2، 8.
مجلسی، محمدباقر (1386). بحار الانوار. نشراسلامی، 75، 67-66، 1، 97.
مرکز کامپیوتری علوم اسلامی نور (1392). لغت‌‌نامه قاموس.
مصباح یزدی، محمدتقی (1391). اخلاق در قرآن. تحقیق و نگارش: محمدحسین اسکندری. قم: انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، ج1.
مصطفوی، حسن (1360). التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
مطهری، مرتضی (1364). تعلیم و تربیت در اسلام. تهران: انتشارات الزهرا، چاپ ششم.
معین، محمد (1350). فرهنگ معین. تهران: انتشارات امیرکبیر.
مهدی‌‌زاده، حسین (1381). کاوشی در ریشه قرآنی تربیت و پیامدهای معنایی آن. معرفت، شمارۀ ۵۹.
نفیسی، علی‌‌اکبر (بی‌‌تا). فرهنگ نفیسی. تهران: خیام، ج 5.
نوری، حسین (1408ق). مستدرک الوسائل. قم: مؤسسه آل‌‌البیت(ع)، ج11.
وحید بهبهانی، محمدباقر (1417ق). حاشیة مجمع الفائدة و البرهان. قم: مؤسسه العلامة المجدد الوحید البهبهانی.
وزارت آموزش و پرورش (1390). مبانی نظری تحول بنیادین در نظام تعلیم و تربیت رسمی عمومی جمهوری اسلامی ایران.
هاشمی شاهرودی، محمود (بی‌‌تا). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌‌بیت(ع). قم: مؤسسه دائرة‌‌المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، ج 6.