چکیده این مقاله با هدف بررسی نقش والدین در قبال نماز فرزند با تاکید بر ادله ضرب برای نماز انجام شده است. پژوهش حاضر از روش توصیفی-تحلیلی استفاده کرده و با مراجعه به منابع قرانی و روایی به نقش والدین در تربیت عبادی فرزند(خصوص نماز) پرداخته است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که در متون قرآنی هیچ دلیلی بر مشروعیت تنبیه بدنی فرزند برای ترک نماز برای والدین وجود ندارد. در منابع روایی پنج روایات یافت شده است که از حیث دلالت، اگرچه بر وجوب ضرب فرزند توسط والدین در صورت ترک نماز دلالت دارند، اما از جهت سند با چالشهای جدی مواجه هستند. چهار روایت اول همه مرسل و فاقد سند متصل و قابل اعتماد هستند. روایت پنجم در چهار منبع روایی با سه سند مختلف آمده است، اما همگی به عبدالله بن فضاله منتهی میشوند که طبق بررسیهای رجالی، راوی ضعیف محسوب میشود. با توجه به ضعف سندی این روایات و نبود ادله معتبر دیگر، میتوان نتیجه گرفت که استناد به این احادیث برای اثبات وجوب یا استحباب یا جواز ضرب فرزند جهت نماز برای والدین با تردیدهای جدی مواجه است.با توجه به ضعف سندی این روایات و نبود ادله معتبر دیگر، میتوان نتیجه گرفت که استناد به این احادیث برای اثبات وجوب یا استحباب یا جواز ضرب فرزند جهت نماز برای والدین با تردیدهای جدی مواجه است.
